164 mijl, 120 deelnemers, windkracht 0-5 Bft, regen en zon zouden zorgen voor een klassieke Cowes-St.Malo race dit jaar. Door een afzegging van de Tonnere waren er slechts twee nederlandse boten aan de startlijn verschenen in Cowes. De voorspellingen zagen er goed uit. Opkruisen de Solent uit en dan met een ruimende wind de oversteek maken naar Frankrijk om dan de sterke stroming bij de KanaalEilanden te passeren op weg naar de finish in St. Malo. Met de laatste Grib files ingeladen waren de verwachtingen dat de Nederlandse Pleomax, een Volvo60, de overtocht in een dikke 17 uur zou kunnen volbrengen.

Het eerste deel van de wedstrijd, een kruisrak de Solent uit, verliep dan ook bijna perfect volgens planning. Met de hulp van Peter Scolfield, die het water van de solent als geen ander kent, vertrok de Pleomax richting de beroemde Needles. Alleen de veel grotere en snellere ICAP Leopard, welke net een mislukte transatlantische recordpoging achter de rug had, wist de Pleomax voor te blijven. Eenmaal de Solent uit werd de punt richting Frankrijk gedraaid, de ballast tanks werden gevuld en de grote oversteek kon beginnen. Op de teller hadden we een dikke 16-18 knopen wind staan, iets meer dan de voorspellingen hadden gezegd. Maar daar hoor je dan ook niemand over klagen. Aan de wind begint nu een tactisch spel. Met het vooruitzicht van een afnemende en ruimende wind is het altijd lastig om te bepalen hoe we de snelste overtocht zullen hebben. Houden we hoog aan of vallen we wat af en varen met een JibTop sneller maar lager. En die zuidwestenwind, die gaat later in de nacht nog draaien naar west en waarschijnlijk zelfs naar noordwest. Dus de keuze voor het grotere voorzeil is logisch en samen met twee TP52's varen we dan ook een wat zuidelijkere koers dan de concurrenten. Inmiddels begint het buiten donker te worden en ook vallen de eerste druppels. Regen? Daar hadden we niet op gerekend. Een eerste teken dat het weer zich anders zou gedragen dan verwacht…

De winddraaiing naar het westen blijft uit. De afname van de wind ook en de bemanning is inmiddels helemaal nat geregend. Het besluit om de jibtop te wisselen voor een normale genua is snel gemaakt en we proberen zo hoog mogelijk te gaan varen om de rotsen voor de kanaaleilanden te ontwijken. Het duurt nu niet lang meer voordat de regen ophoudt en wind er inderdaad langzaam uitkakt. Het is springtij en inmiddels hebben we de volle stroom te pakken. De verkeerde kant op. Ankeren is geen optie, het kanaal is ruim 100 meter diep op de plek waar we ronddobberen. Met veel moeite weten we de boot op snelheid te houden. Ruim een uur blijven we liggen op 18 mijl van een tussentijds waypoint. We vrezen even voor het vervolg van de wedstrijd. Over een goede drie uur gaat de stroom de andere kant op en dan worden we, als er nog steeds zo weinig wind is gewoon op de rotsen gezet. Er is dan nog maar een optie en dat is het starten van de moter. Einde wedstrijd. Gelukkig komt er onverwacht weer een beetje wind opgezet. Dit maal uit het zuidoosten. Zuid-oosten ? Waar blijft die noordwestenwind die we graag gezien hadden…. Maar goed, zuid-oost, goed genoeg om ons weer in een betere positie te varen. Helaas zijn we alle boten die hoger hadden aangehouden wel uit het zicht verloren.

Langzaam maar zeker weten we om de kanaaleilanden te komen. De wind is licht, erg licht en dat is zeker niet in het voordeel van onze Volvo60. Ze is in haar element als de wind boven de 30 knopen is, dan wordt ze levendig en laat ze zich van haar beste kant zien, maar voorlopig moeten we het met 3-6 knopen doen. Om het spannend te maken komt de wind wel van alle kanten. Het is inmiddels al middag geworden voordat de wind zich lijkt te stabiliseren. Het wordt nu spinaker tijd. Met de grote spinaker op maken we eindelijk weer wat snelheid. St Malo komt nu steeds dichterbij. Het is al avond voordat we de lijn over gaan. Een leuke en zeker interessante overtocht waar we een goede uitslag weggegooid hebben. Een echte klassieke overtocht met een snelle oversteek naar de kanaaleilanden, veel stroom rondom de eilanden en licht weer richting St. Malo.

Uiteindelijk zijn de twee nederlandse boten niet voorin te vinden. De winsome ziet ook liever dat de wind wat harder is maar weet de tocht wel te volbrengen. Het RORC programma gaat nu door, eerst nog de channelrace en daarna de round-britain-and-ireland race. Een cowes-st malo race van 1750 mijl zullen we maar zeggen.